ماهيار: در جهان دو گونه معمار است. ديگران كه معمارند هر عمارتی كه بنا می‌كنند جز اين نيست كه اجزايی را، اگر گل است يا خشت يا سنگ يا ساروج، برهم می‌نهند تا سايباني فراهم آيد براي تن. اما هر عمارتی كه من می‌كنم، عمارتی‌ست موجود كه اجزايش در اين عالم پراكنده شده. پس اين خشت و گل و گچ زندانی‌ست كه عمارت مرا در بند خود گرفته. من كاری نمی‌كنم جز اين كه اجزای پراكنده را با جای خود آورم و عمارتی را از زندان اجزای خويش آزاد كنم. اينچنين است كه عمارت من جان دارد و با ساكن خويش سخن می‌گويد. و چون موجودی‌ست رها شده، قرار و آرام دارد و به ساكن خود نيز قرار و آرام می‌دهد.
معمای ماهيار معمار ـ ص 46 

چکيده‌ی نقدها و نظرها
آيا همه زندگی تخيلی بيش نيست؟ و مرگ چه ساده در پی ماست. و به زبانی ديگر در واقع با ماست و ما منتظريم تا فرزندی از راه برسد و سنگ قبر ما را به خودمان سفارش بدهد...
... نمايشنامه‌ی معمای ماهيار معمار كه در سال 1365 در سالن اصلی تآتر شهر به صحنه رفته يكی از زيباترين و شايد شگفت‌ترين نمايشنامه‌های اوست.
اكبر يادگاری ـ فصل تآتر

ماهيار نه معمار كاخی، كه حكيمی است هستی شناس كه كاخ بر مثال افلاك می‌سازد . كاخی كه رصدخانه و محل تحقيق نجومی است براي شناخت بيشتر آيندگان از هستی و اين خود زبانی سمبليك است.) او جوهر حقيقی وجود خويش را دريافته و آن را قطره قطره در لحظه لحظه‌ی پرورده‌ی خود متبلور می‌كند. و از هر سنگ خاره‌ای گوهری تابناك پديد می‌آورد. با ساختن هر بنا، خود را می‌شكند و خودی نابتر می‌سازد. هر لحظه در شدن است، نه ماندن و نيست شدن.
س ساحلی ـ روزنامه اطلاعات