صفحه‌ی نخست

مقاله

داستان

شعر

گفت و گو

نمايشنامه

طنز

مواد خام ادبی

درباره‌ی دوات

تماس

کتابخانه دوات

 

جويس كرول اوتس

پای برهنه

ترجمه : اسدالله امرايی

        آسمان كٌرفته بود وهوا رو به سردي می‌‌رفت. شب سرد اول پاييز بود. اولين جايي كه چشمش را كٌرفت ساق‌هاي خوش‌تراش و برهنه‌ي او بود كه آرام آرام از پاركينكٌ پياله فروشي كي بورد لونج تن‌مي‌كشيد و مي‌رفت. پارچه‌ي ابريشمي دامن‌اش با هرتكان تكه‌أي از ران خوش تركيب او را نشان مي‌داد. با كفش‌هاي پاشنه بلندي كه به پا داشت موقع راه رفتن كمي لنكٌر برمي‌داشت اما مست نبود هيچ كس او را مست نديده بود. از كجا آمده بود و به كجا مي‌خواست برود به او ربطي نداشت  آن شب او را تنها ديد و شتابان. لابد خودش مي‌دانست كجا مي‌رود و چه مي‌خواهد يا دستكم از راه رفتنش اينطور برمي‌آمد.

        اسمش روندا بود با ته لهجه‌أي از ويرجينياي غربي با صدايي تو دماغي. اسم فاميل و شماره تلفن و آدرس نداشت براي اين كه خودش مي‌گفت  هميشه" اسباب مي‌كشد" و يكجا بند نمي شود. هميشه دنبال" جا" مي‌كٌشت و در قيد خيلي از حرف‌ها نبود. آنچه برايش اهميت داشت پيدا كردن بچه‌هايش بود. دختر چهارده ساله‌اش شانن و پسر كوچكش پيتر. توي پياله‌فروشي عكس بچه‌ها را دست به دست مي‌كٌرداند و اكٌر فرصتي می‌يافت كه روي چهار پايه بند شود، مي‌نشست. نشسته و ننشسته مي‌پريد. از تنش آتش مي‌ريخت و چشمهايش درشت بود و خماري دلنشيني درآن موج مي‌زد. خوش برو رو بود. اما چيزي كم داشت انكٌار، خنده‌هاي تند و تيز و بدن خوش‌تراش خيلي زنانه‌اش جذابيتي بي‌حد به او مي‌بخشيد. علامت مشخصه‌اش خنده‌هاي كٌاه نابه‌جايش بود. رفقا مي‌گفتند  روندا يك خانم است. خانم يك پارچه و تمام عيار هرچه  دلت بخواهد.

        صورتي جمع و جور و سه كٌوش داشت، لب قيطاني و بيني پهن. ماتيك و برق لب و عطرش هم به جا. عطر زيادي مصرف مي‌كرد. هميشه لباس تنكٌ و چسبان و خوش‌رنگ مي‌پوشيد، سبز ليمويي، سرخابي و پارچه‌ي ابريشمي و كٌاه بافتني تابستاني. اصلا سراغ شلوار و كفش پاشنه تخت نمي‌رفت. هي بچه‌ها كمكم مي‌كنيد آنها را پيدا كنم. بچه‌هايم را؟ نه؟ با نكٌاهي ملتمسانه عكس‌ها را به دست اين و آن مي‌داد. همين براي مدعايش كافي بود نه؟ آنها را كٌم كرده بود و تا پيدا كردن‌شان از پا نمي‌نشست. او كمك مي‌خواست. هرنوع كمكي كه شانن و پيتر را به او برساند غنيمت به حساب مي‌آمد.

شانن توي بعضي از عكس‌ها نُه ساله بود. توي عكس‌هاي بعدي استخوان تركانده بود. دختري نوجوان با لب‌هاي قلوه‌اي و ماتيك‌زده كه جلو دوربين شكلك درآورده بود. صورت سه‌كٌوش جمع و جوري داشت و با لباس جين و بلوز كٌشادش آفتي به نظر مي‌آمد. پيتر از بچه‌هاي شيريني بود كه معقول به دل آدم می‌نشست. هفت سال را داشت. موي بور پف كرده و چشمهاي براقش كه نور فلاش را بازمي‌تاباند آدم را بي‌اختيار جلب مي‌كرد. كمك مي‌كنيد پيداشان كنم ؟ شما چطور ؟ كمك مي‌كنيد ؟ شما اين بچه‌ها را نديده‌ايد ؟ التماس را درعمق نكٌاهش مي‌خواندي. صدايش كٌاه خش برمي‌داشت و با آن لحن تو دماغي تند و تيز و كٌزندگي تيغ را پيدا مي‌كرد. اولين شبي كه روندا را ديد از او  پرسيد  بچه‌ها فرار كرده‌اند ؟ به كلانتري خبرداده‌أي ؟ پاسبان‌ها خبري پيدا كرد‌ه‌اند؟ خنده‌كنان چشم‌هايش را بسته بود و سرش را تكان مي‌داد. مكٌر خودش مرده كه سراغ پاسبان برود. پاسبان‌ها همه عمله‌ي شيطان هستند. همه مي‌دانند چه تخم و تركه‌أي هستند.

        مثل بچه‌ها گٌريه مي‌كرد و اشك می‌ريخت چابكانه خودش را به دستشويي زنانه مي‌رساند و بزك درهم‌ريخته و آشفته‌اش را درست مي‌كرد و سرميز ديكٌري سبز مي‌شد مي‌كٌفت اين بچه‌ها را نديده‌أي ؟ اكٌر يك جو شرف توي رگ‌‌هاتان باشد حتما به من درمانده كمك مي‌كنيد تا بچه‌ها را زير پروبالم بكٌيرم. من كه ندارم عوض‌تان را بدهم اما تا آخر عمر مديون شما مي‌شوم. كسي اين بچه‌هارا نديده؟

        كٌوشه‌ي عكس‌ها از آن همه دست به دست چرخيدن گرد شده بود. حتي بچه‌هايي كه قبلا هم عكس‌ها را ديده بودند دل شان مي‌خواست دوباره ببينند.  همه‌شان آدم‌هاي خوبي به نظر مي‌آمدند متواضع ومتين !

        اما كاري از دستشان برنمي‌آمد. روندا نه تلفني داشت و نه اسم فاميلي. دست آخر هم، به قول خودش، متْل يك جنده‌ي خياباني دراز مي‌شد. جنده را با صداي دو ركٌه خش‌دار متْل آوار سر مخاطبش خراب مي‌كرد. او يك خانم بود. نرم نرمك شراب سفيد مي‌خورد. به آبجو و ويسكي لب نمي‌زد  از سيكٌار هم كناره می‌كٌرفت. سيكٌاركشيدن را نه فقط كار زن‌هاي